Longjing është një nga çajrat jeshilë më të nderuar në Kinë. Por, meqenëse prodhimi i tij tradicional është pakësuar, një nga mënyrat më të mira për ta shijuar çajin e vërtetë është të shkosh në kodrat ku kultivohet.
Longjing do të thotë fjalë për fjalë “Pusi i Dragoit”. Ai rritet në kodrat rreth Liqenit Perëndimor në Hangzhou, një ish-kryeqytet perandorak në Provincën Zhejiang të Kinës lindore. Korrja e tij bëhet në stinën e pranverës, pikërisht kur gjethet arrijnë gjatësisë 2.5 cm.
Longjing ka qenë një emër i njohur midis dashamirësve të çajit për shekuj me radhë, që kur Perandori Qianlong vizitoi Hangzhou në shekullin e 18-të. Sipas legjendës, ai u magjeps aq shumë nga çaji saqë urdhëroi që 18 shkurreve t’u jepej statusi perandorak dhe i rezervoi prodhimet e tyre për oborrin mbretëror.
Sot, çaji Longjing i prodhuar tradicionalisht është edhe më i lakmuar edhe më i vështirë për t’u gjetur. Si rezultat, vizita në fshatrat e çajit në Hangzhou është një nga mënyrat më të sigurta për të parë çajin e prodhuar në burimin e tij.
Lulet më të hershme, të cilat çelin sytha në mes, ose në fund të marsit, janë më të çmuarat, të njohura për aromën e tyre të gështenjës dhe shijen delikate. Këto sytha janë aq të çmuara sa Longjing klasifikohet sipas kohës kur është këputur në kalendarin kinez, i cili e ndan vitin në 24 mikrostinë bazuar në pozicionin e Tokës në lidhje me Diellin.
Edhe një ndryshim prej disa ditësh kur mblidhen gjethet mund të ndikojë ndjeshëm në vlerën e gjetheve: nga ferma familjare e Xiaopeng, vetëm 500 g nga sasitë e hershme Longjing tani mund të shiten deri në 30,000 juanë (afërsisht 3,250 paund ose 4,400 dollarë), shkruan BBC.
Pjekja e gjetheve
Pasi mblidhen gjethet, artizanët kryejnë punën e mundimshme të pjekjes së tyre me dorë në tigan, në temperaturë deri në 200 gradë Celsius.
Në ditët e sotme, gjithnjë e më shumë fermerë po mbështeten te makineritë për të kryer detyrën e pjekjes, duke kursyer shumë kohë dhe përpjekje gjatë sezonit të ngjeshur të korrjes.
Zhenghua, një fermer i zonës, thotë se ai ende mund ta shijojë atë që po humbet – një aromë më të plotë dhe një ëmbëlsi më të qëndrueshme. “Duart mund ta dëshifrojnë atë që makinat nuk munden”, thotë ai. “Makinat janë të vdekura. Këto duar janë gjallë.”
